Reisverslag

Nederlandse Antillen

Laura, 5 februari 2010
Nederlandse Antillen , Curacao 28°

Hakuna Matata

‘Simba, de jonge leeuw gaat op de vlucht. Scar, zijn slechte oom overtuigd hem ervan dat het zijn schuld is dat zijn vader ‘de Leeuwenkoning’ dood is en dat hij het beste weg kan gaan. Simba vlucht; weg van zijn roeping en taak om zijn vader als koning op te volgen. In plaats daarvan neemt zijn oom Scar de rol van de koning op zich. Simba gaat het oerwoud in, waar hij vrienden wordt met Timon en Pumba. Met z‘n drieën ontwikkelen ze een nieuwe levensstijl: ‘hakuna matata’ (don’t worry, be happy).
Als Simba op een dag hoort hoe het land lijdt onder de slechte koning Scar, wil hij zijn gemakkelijke leventje in het oerwoud niet opgeven. Rafiki de aap, komt als een mentor naar hem toe om hem terug te brengen naar zijn roeping, taak en verantwoordelijkheid. Hij leert Simba een grote levensles: je kunt van je verleden wegrennen of er van leren. Dan laat Simba het oerwoud en zijn manier van leven achter.
Rafiki laat hem een beeld van zijn vader zien en van het potentieel dat in hem zelf ligt. Dit geeft Simba de kracht om op reis te gaan. Maar om de troon toe te eigenen en zijn rechtmatige plaats in te nemen, moet hij wel zijn oom Scar verslaan.’

Laatst las ik een artikel over Antilliaanse mannen, waarin de schrijver een vergelijking trok met The Lion King. Het verhaal waarin een jonge leeuw wordt afgestoten en terug moet vechten om zijn koningschap op te eisen. Een jongen, die zonder vader op zoek gaat naar zijn mannelijkheid.

Tijdens het leven en werken op Curaçao wordt ik dagelijks geconfronteerd met de problemen van de Antilliaanse man… Jong of oud; ze lijken allemaal iets gemeen te hebben. Of dat nu gaat om de oorzaak of de omgang van die problemen…
Het grootste gedeelte van de groep op Hebron bestaat uit jongens. Jongens, die vastlopen in hun ontwikkeling, omdat ze geen gezag aanvaarden. Jongens, die hun eigen aandeel niet zien in de conflictsituaties waarin ze keer op keer terecht komen. Jongens, die de oorzaak van hun problemen buiten zichzelf leggen. Jongens, die liever weglopen dan de confrontatie aan te gaan…
Jongens met wie we vele uren doorbrengen en die nog steeds een hele grote kans lopen om de verkeerde kant op te gaan. Stuk voor stuk Antilliaanse jongens die opgroeien zonder hun vader te kennen…

Om als jongen op te groeien tot man, heeft hij een band met zijn vader nodig. Als tiener is het belangrijk dat hij de overgang maakt van de vrouwelijke, naar de mannelijke wereld. Zo kan hij zelfstandig worden. Bij een afwezige vader en dominante moeder (veel voorkomend Antilliaans gezin) heeft de jongen niemand om zich mee te identificeren. Dit zal hij dan in vrienden gaan zoeken, om zich sowieso los te kunnen maken van zijn moeder. Om dat te bereiken kan het gebeuren dat hij zich af gaat zetten tegen alles wat hem geleerd is en hierdoor in een wereld van drugs, criminaliteit en geweld terecht komt. Door het gebrek aan een vader of een positief voorbeeld, ontbreekt de veiligheid bij het losmakingsproces. Hierdoor blijft de jongen zich af zetten en heeft hij (ook wanneer hij volwassen is) moeite om zijn verantwoordelijkheid te dragen.

Veel Antilliaanse mannen leven op de ‘hakuna matata’ manier. Blik op oneindig en de planning op de dag. Genieten van wat er te genieten valt. Als je de jongens vraagt naar de toekomst, geven ze antwoorden als: “veel geld verdienen voor zo weinig mogelijk werk, een grote auto, veel feesten en een mooie vrouw die niet zeurt.” Alles en iedereen wat in de weg staat wordt sneller genegeerd dan aangepakt…
Voor Simba zou het ook veel makkelijker geweest zijn om op deze manier door te leven. Totdat Rafiki hem het beeld voorhoudt, waarin hij zijn vader laat zien, die zegt: “Je bent vergeten wie je bent. Je bent mijn zoon, de enige ware koning. Remember who you are.”
Ook onze jongens hebben iemand als Rafiki nodig. Mentoren, leiders, voorbeelden, succesvolle (het liefst Antilliaanse) mannen om hen uit ‘hakuna matata’ te halen en hen te helpen hun plaats in te nemen in de maatschappij. Iemand die hen helpt vechten om Scar te verslaan.
Omdat ze dit nooit geleerd hebben, zit er bij veel van deze jongens een angst om deze maatschappij in te gaan. Wie/wat is Scar in hun leven? Bij de kinderen van Hebron is vaak niet alleen de vader onbekend, maar ook het contact met moeder minimaal. De boodschap die bij deze kinderen diep ingeslagen is, kan zijn: ‘Ik ben het niet waard om ouders te hebben… Ik ben niet goed genoeg, daarom zijn ze weg... Ik ben niet belangrijk genoeg, anders hadden ze wel contact opgenomen…’

Een logisch gevolg is een groep jongens die zo beschadigd zijn dat ze op momenten veel negatief gedrag kunnen vertonen. Denkend aan de jongens van Hebron valt het nog heel erg mee en overheersen steeds vaker de positieve momenten. Een wonder opzich, met al die wisselende ‘tantes’. Afgelopen maandag op de teamavond vertelde Cees over de ideeën voor ‘nieuw Hebron’. Waarin al onze kinderen een plek in een gezin hebben. Deze ideeën moeten nog goedgekeurd worden en er zou nog veel moeten gebeuren, dus ik kan er nog niet teveel over kwijt. Maar ik hoop dat onze kinderen hun langste tijd in het kindertehuis gehad hebben…
Waar nog meer zijn de mensen die voor deze Simba’s de Rafiki willen zijn?

Laura

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag